Free as a bird

Na 18 jaar werken op het Albeda College in Rotterdam ga ik nu eindelijk de uitdaging aan om mijn hart te volgen. Ik ga volledig zelfstandig als coach en trainer mijn eigen business tot een succes maken!

Een paar weken geleden heb ik afscheid genomen van het docententeam en afgelopen week heb ik mijn sleutels, laptop en gsm ingeleverd. Op nog wat laatste afwikkelingen na is op 1 augustus 2019 dit hoofdstuk officieel gesloten. Een nieuw hoofdstuk is zich reeds aan het ontvouwen, eentje vol nieuwe mogelijkheden en uitdagingen…

Op het Albeda heb ik ontzettend veel mogen leren o.a. over het staan voor groepen, het begeleiden van studenten en docenten, het ontwikkelen van leermateriaal en het koppelen van theorie aan praktijk. 
Ik heb juwelen van ervaringen meegemaakt met name als er echte creatie ontstond vanuit innerlijke drive en talent. Ook wanneer ineens lichten van inzicht gingen branden en het bewustzijn toegang kreeg op ongekende mogelijkheden door vanuit ander perspectief naar een situatie te kijken, zowel in groepen als bij individuen.
Van die momenten kon ik echt kippenvel krijgen. Dit waren de dingen waar ik het voor deed, waardoor ik het vol hield en die mijn energie oplaadden. Het gevoel van regie hebben op je eigen (werk)geluk. Op al die lessen die ik mocht leren, kijk ik met veel dankbaarheid terug. Ze hebben me gebracht tot waar ik ben nu.

De afgelopen 10 jaar is er veel in mijn leven gebeurd. Door leuke en minder leuke dingen heb ik op persoonlijk en professioneel vlak nog niet eerder in mijzelf ontwikkelde talenten aangeboord. Door vallen en opstaan, (veel)scholing en ervaring werd ik steeds meer (ervarings)deskundig. Steeds dichterbij de kern van mijn identiteit en missie komend, merkte ik dat ik binnen de setting van het onderwijs en het docentschap als core-business, de regie over mijn eigen werkgeluk had vastgezet in een gouden kooi van (schijn)zekerheid en veiligheid. Een harde levensles die ikzelf nog te leren had.
Erachter komen dat niet anderen, maar ikzelf mezelf en de signalen die mijn lichaam aangaf, niet serieus nam. En door mezelf te verstoppen in de schaduw en mijn licht niet te laten schijnen, ik de wereld en zeker mezelf niet diende.
En het grappige is dat, nog los van de omstandigheden, ikzelf deze situatie gecreëerd had door teveel waarde te hechten aan overtuigingen en angsten. Ik ben me hiermee gaan identificeren in plaats van te geloven in mijn volledig potentieel, waarmee ik op deze aarde ben gezet. Dat zien bij een ander en diegene daarop coachen blijkt toch altijd een stuk makkelijker dan bij jezelf…

Inmiddels heb ik de gouden sleutel gevonden. Ik ben over de drempels van mijn eigen blokkades en overtuigingen heen gestapt en zo vrij als een vogel vol liefde en vertrouwen in mijzelf uitgevlogen. Soms nog wat onwennig flapperend met mijn ongebruikte vleugels. Af en toe nog tegen een boom aan knallend, mijn wonden likkend weer opkrabbelend en ‘nog een keertje’ opnieuw maar dan anders proberend. Met de eerste onhandigheid van een uilskuiken en de potentie van een zwaan.

Als je me vraagt hoe het gaat, zal ik uit de grond van mijn hart zeggen “Met mij gaat het goed”, ook als ik middenin een dip zit. Het is een feest van herkenning de laatste weken door successen en tegenvallers en zelfinzichten die me steeds dichter bij mijn kern brengen. Alsof ik eindelijk die leeuw binnen in mij aan bevrijden ben en dat het klopt waar ik allemaal mee bezig ben. Beseffend dat ik morgen ook ineens weer in een diep dal van ellende terecht kan komen en wetend dat de piek daarop weer snel volgt. Die rollercoaster, ik geloof dat ik die nodig heb om te leren en te voelen dat ik leef. Die vrije val, hart en keel in mijn maag, keihard gillend, maar stiekem kick ik er op…ssssst. Het maakt onderdeel uit van wie ik ben.

En ja ik voel ook wat onrust, na een leven lang in het onderwijs met een vaste structuur, een vast inkomen. Als vrije blije vogel ben ik nu veel aan het zaaien: veel aan het netwerken, nieuwe omgevingen aan het verkennen, aan het investeren in tijd en geld… en de eerste groene sprietjes komen al een beetje boven de grond uit. Ik moet echter uitkijken dat ik het gras niet meteen al voor mijn eigen voeten wegmaai en kan niet wachten tot ik die grote bossen met bloemen in overvloed mag plukken.
Vertrouwen en geduld schijnt een schone zaak…

Hoe gaat het met jou? 
Heb ik je kunnen inspireren, waardoor je nu na het lezen van dit verhaal denkt:
‘pfffft gelukkig valt het bij mij wel mee hahaha’,
‘aaaah gelukkig ben ik niet de enige’,
‘zooooo das even fijn, gelukkig heeft die alle fouten voor mij al gemaakt waarvan ik kan leren’ of
‘poeeeeh ik zit er nog tot mijn oren middenin, gelukkig schijnt er ergens een uitweg te zijn’.

Zou jij willen ontsnappen uit je gouden kooi, het bange gespannen vogeltje in jou willen laten oprijsen uit de as tot een prachtige phoenix?
Oftewel wil jij de regie over je eigen (werk)geluk terug?
Of ken je iemand anders die je dat van harte zou gunnen?

Als ik ergens diep in jou een zaadje heb kunnen planten, dat je nu voelt groeien, dat je nog extra door mij zou willen laten voeden en waarvan je graag de bloemen zou willen plukken… Neem dan contact op!
Samen kunnen we kijken in welke vorm qua coaching en/of training ik meer voor jou kan betekenen!

Ik help jou zoeken naar jouw gouden sleutel… ben vrij en beschikbaar voor jou en geef je zelfs een zakje vol geluk mee!

Warme groet, 

Pauline Bruins 

I: www.expressiecoaching.nl 
E: Info@expressiecoaching.nl 
T: 0624909396